Užički Grad je srednjovekovna tvrdjava podignuta najverovatnije u drugoj polovini XIV veka da bi štitila Užice i karavanski put koji je dolinom Đetinje povezivao Moravsku dolinu sa Bosnom, Hercegovinom i obalom Jadranskog mora, prvenstveno Dubrovačkom republikom. Smeštena je na visokoj oštroj steni koja se strmo spušta u Đetinju koja je sa tri strane okružuje i onemoguċava prilaz. Najpoznatija epizoda u njenoj istoriji odigrala se novembra 1373. godine kada su udružene snage kneza Lazara(1371—1389) i bana Tvrtka(1353-1391) potpomognute odredima kralja Madarske Lajoša I (1342—1382) koje je predvodio mačvanski ban Nikola Gorjanski Stariji u njoj opsele velikog župana Nikolu Altomanoviċa (1366—1373). Posle kraċe opsade, uz pomoċ topova i opsadnih sprava, Nikola se predao i tu je po naredbi Stefana Musiċa (uz Lazarevu preċutnu saglasnost) oslepljen, a njegove zemlje su medju sobom razdelili pobednici. Tvrdjava je konačno napuštena krajem 1862. godine sa još 6 drugih kada ju je prema sporazumu sa knezom Mihajlom (1839—1842, 1860—1868) napustila osmanlijska vojna posada, posle čega je, shodno odredbama tog ugovora, krajem zime 1863. godine dignuta u vazduh i onesposobljena za dalju vojnu upotrebu. Danas su od utvrde ostali ostaci bedema, kula i zgrada u visini od oko jedan metar (poput Sokola) na koliko su svedeni razaranjem 1863. godine, ali se i pored toga može naslutiti nekadašnji izgled utvrde. Ona je danas jedna od turističkih atrakcija grada na Đetinji.

čċ








čċ
¬povratak
¬povratak
Stari grad
odigrala se novembra 1373. godine kada su udružene snage kneza Lazara(1371—1389) i bana Tvrtka(1353-1391) potpomognute odredima kralja Madarske Lajoša I (1342—1382) koje je predvodio mačvanski ban Nikola Gorjanski Stariji u njoj opsele velikog župana Nikolu Altomanoviċa (1366—1373). Posle kraċe opsade, uz pomoċ topova i opsadnih sprava, Nikola se predao i tu je po naredbi Stefana Musiċa (uz Lazarevu preċutnu saglasnost) oslepljen, a njegove zemlje su medju sobom razdelili pobednici. Tvrdjava je konačno napuštena krajem 1862. godine sa još 6 drugih kada ju je prema sporazumu sa knezom Mihajlom (1839—1842, 1860—1868) napustila osmanlijska vojna posada, posle čega je, shodno odredbama tog ugovora, krajem zime 1863. godine dignuta u vazduh i onesposobljena za dalju vojnu upotrebu. Danas su od utvrde ostali ostaci bedema, kula i zgrada u visini od oko jedan metar (poput Sokola) na koliko su svedeni razaranjem 1863. godine, ali se i pored toga može naslutiti nekadašnji izgled utvrde.
     Ona je danas jedna od turističkih atrakcija grada na Đetinji.

čċ








čċ
delovi teksta wikipedia.sr
O nama
knjiga utisaka
Guestbook
komentar
uslovi
marketing